Abdulaziz woont samen met zijn vrouw en twee kinderen van zeven en acht in Rotterdam. In Jemen werkte hij jarenlang in zijn eigen garage. „Auto’s zijn overal hetzelfde”, vertelt hij lachend. „Maar hier vragen ze diploma’s en papieren en ik had alleen ervaring.”
Die ervaring bleek in Nederland niet vanzelfsprekend genoeg voor werkgevers. Solliciteren ging anders dan hij gewend was. „In Jemen gaat veel via via. Hier moet alles via de computer.” Hoewel hij met de dag beter Nederlands spreekt, vormde ook de taal een obstakel bij het vinden van een baan.
Duo for a Job
Bij VluchtelingenWerk las hij over Duo for a Job, een organisatie die mensen van 18 tot en met 33 jaar met een migratieachtergrond koppelt aan vrijwillige mentoren van boven de vijftig jaar. Samen trekken ze zes maanden lang zo’n twee uur per week op om stappen te zetten richting werk, opleiding of stage.
Het initiatief begon dertien jaar geleden in België en bestaat inmiddels vijf jaar in Rotterdam. Daar kregen al zo’n 450 jongeren begeleiding. Nu gaan ze ook van start in Utrecht, waar Van der Linden uit Culemborg actief wordt als mentor.
Hij meldde zich na zijn pensioen aan als mentor in Rotterdam. „Ik kom uit het onderwijs en wilde nog iets betekenen”, vertelt hij. „In mijn woonplaats Culemborg heb je ook maatjestrajecten, maar wat mij hieraan aansprak is de aanpak: mentoren krijgen een uitgebreide training en blijvende begeleiding.”
Verborgen discriminatie
In deze training komen onder andere gesprekstechnieken, cultuurverschillen en wetgeving aan bod. „Eenmaal bezig vorm je met andere mentoren echt een netwerk. Hierdoor kun je ook makkelijk een beroep doen op elkaars kennis en contacten.” Zo kon hij ook zonder kennis van autotechniek gekoppeld worden aan Abdulaziz.
Hij is de vierde persoon die Van der Linden begeleidt en de klik was er meteen. „Het begon met onderzoeken wat hij precies kan en wil en een cv maken”, vertelt de mentor. De mentor stelde voor dat Abdulaziz stage ging lopen bij een garagebedrijf om te laten zien wat hij in huis had. Uiteindelijk vond hij een plek, maar makkelijk was dat niet.
„Zodra je vertelt om wie het gaat hoor je soms ineens dat er geen plek meer is. Je merkt dat verborgen discriminatie bestaat”, legt hij uit. Abdulaziz onderstreept dit voorzichtig. „Mensen kijken soms anders naar mij”, zegt hij. Toch blijft hij positief. „Ik wil mij graag aanpassen. Gelukkig zijn veel mensen vriendelijk.”
De noodzaak
De ervaring van Abdulaziz onderstreept volgens Jessica de Jaeger, regiomanager in Utrecht, waarom Duo for a Job nodig is. „Er is een enorm personeelstekort, terwijl er veel werkloosheid is onder mensen met een migratieachtergrond. Zowel eerste, tweede, als derde generatie migranten kunnen vastlopen op taal, onbekendheid met de arbeidsmarkt of kansenongelijkheid.”
In Utrecht starten deze zomer de eerste trajecten. Naast Van der Linden hebben zich inmiddels zeven mentoren aangemeld. De Jaeger hoopt dat er snel meer volgen. De uitkomst van het traject voor Abdulaziz is een opleiding in de autotechniek, om zijn kansen op een baan te vergroten.
Contact houden
Daarnaast blijft hij Nederlands leren. Dat zijn kinderen hier naar school gaan helpt hem hierbij. „Ik leer ook van hen”, zegt Abdulaziz lachend. Op de vraag of zij het hier fijn hebben is hij duidelijk. „Ja, hier is het veilig.” Hij is blij dat hij, ook nu het traject voorbij is, contact heeft met zijn mentor.
„De keuze is helemaal aan henzelf of ze dat willen”, zegt De Jaeger. Van der Linden doet dit naar eigen zeggen graag. „Je bouwt toch een band op met elkaar. En je krijgt er veel voor terug: ik haal er veel voldoening uit en leer veel over andere culturen en achtergronden.”
%20Large.jpeg)
.png)
